Zanim świat zdążył
nauczyć Cię swojego imienia,
ja już znałam Cię
na pamięć.
Nie z
fotografii.
Nie z głosu.
Nie z koloru Twoich oczu.
Z
miłości.
Tej
najcichszej,
która nie potrzebuje świadków,
żeby istnieć.
Byłeś
jak maleńkie światło
zapalone w pokoju,
do którego nikt poza mną
nie znał drzwi.
Jak
pierwszy mak
wyrastający pośród wysokich traw —
kruchy,
czerwony,
niemożliwy do pomylenia
z żadnym innym.
Mój.
Nie
dlatego,
że można posiadać człowieka.
Mój
tak,
jak niebo ma swoją gwiazdę,
morze swój przypływ,
a ziemia pamięć deszczu.
Mój,
bo istnieją więzi,
których nie trzeba wiązać.
One
po prostu są.
Gdybym mogła,
uszyłabym Ci niebo
z najdelikatniejszych chmur
i schowała w kieszeni
kilka gwiazd na dni,
w których świat wydawałby Ci się
zbyt ciemny.
Posadziłabym
maki
wzdłuż każdej drogi,
żebyś zawsze wiedział,
którędy wraca się do domu.
A
gdybyś kiedyś zabłądził,
nie wołałabym głośno.
Matczyne
serce
nie potrzebuje mapy.
Znalazłoby
Cię
po jednym drżeniu powietrza.
Po
śladzie światła.
Po
tym niewidzialnym sznurku,
który zaczyna się gdzieś
pod sercem matki
i nigdy się nie kończy.
Bo
matka nie kocha dziecka
„do czasu”.
Nie
kocha go
dopóki jest blisko.
Ani
dopóki życie
układa się tak,
jak sobie wymarzyła.
Kocha
je przed słowami.
Po
słowach.
W
ciszy.
Przez
wszystkie wiosny,
które nadejdą,
i wszystkie zimy,
których jeszcze nie zna.
I
nawet gdyby cały świat
próbował przekonać ją,
że coś może tę miłość odebrać,
nie
uwierzyłaby.
Bo są
rzeczy,
których świat nie dostał
na własność.
Byłeś mój.
Jesteś
mój.
Będziesz
mój.
Nie
jak rzecz.
Jak
część serca,
której matka nigdy
nie potrafi przestać kochać.
I
jeśli któregoś dnia
poczujesz na policzku
ciepły wiatr,
choć wokół będzie zupełnie cicho,
pomyśl,
że
może właśnie wtedy
czyjaś miłość
odnalazła Cię
bez adresu.
Bo
matka zawsze wie,
gdzie jest jej dziecko.
Nawet
kiedy
nie może go przytulić.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz