sierpnia 14, 2026

TYLKO MÓJ...

 


Zanim świat zdążył

nauczyć Cię swojego imienia,
ja już znałam Cię
na pamięć.

Nie z fotografii.
Nie z głosu.
Nie z koloru Twoich oczu.

Z miłości.

Tej najcichszej,
która nie potrzebuje świadków,
żeby istnieć.

Byłeś jak maleńkie światło
zapalone w pokoju,
do którego nikt poza mną
nie znał drzwi.

Jak pierwszy mak
wyrastający pośród wysokich traw —
kruchy,
czerwony,
niemożliwy do pomylenia
z żadnym innym.

Mój.

Nie dlatego,
że można posiadać człowieka.

Mój tak,
jak niebo ma swoją gwiazdę,
morze swój przypływ,
a ziemia pamięć deszczu.

Mój,
bo istnieją więzi,
których nie trzeba wiązać.

One po prostu są.

Gdybym mogła,

uszyłabym Ci niebo
z najdelikatniejszych chmur
i schowała w kieszeni
kilka gwiazd na dni,
w których świat wydawałby Ci się
zbyt ciemny.

Posadziłabym maki
wzdłuż każdej drogi,
żebyś zawsze wiedział,
którędy wraca się do domu.

A gdybyś kiedyś zabłądził,
nie wołałabym głośno.

Matczyne serce
nie potrzebuje mapy.

Znalazłoby Cię
po jednym drżeniu powietrza.

Po śladzie światła.

Po tym niewidzialnym sznurku,
który zaczyna się gdzieś
pod sercem matki
i nigdy się nie kończy.

Bo matka nie kocha dziecka
„do czasu”.

Nie kocha go
dopóki jest blisko.

Ani dopóki życie
układa się tak,
jak sobie wymarzyła.

Kocha je przed słowami.

Po słowach.

W ciszy.

Przez wszystkie wiosny,
które nadejdą,
i wszystkie zimy,
których jeszcze nie zna.

I nawet gdyby cały świat
próbował przekonać ją,
że coś może tę miłość odebrać,

nie uwierzyłaby.

Bo są rzeczy,
których świat nie dostał
na własność.

Byłeś mój.

Jesteś mój.

Będziesz mój.

Nie jak rzecz.

Jak część serca,
której matka nigdy
nie potrafi przestać kochać.

I jeśli któregoś dnia
poczujesz na policzku
ciepły wiatr,
choć wokół będzie zupełnie cicho,

pomyśl,

że może właśnie wtedy
czyjaś miłość
odnalazła Cię
bez adresu.

Bo matka zawsze wie,
gdzie jest jej dziecko.

Nawet kiedy
nie może go przytulić.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

RECENT POST

Copyright © 2017 Amourglend