CZARNA PAPRYKA

sierpnia 14, 2026

CZARNA PAPRYKA

 

Marouane,

mówiłeś na czarny pieprz
„czarna papryka”.

I może językowo
nie miałeś racji,

ale od tamtej pory
każdy czarny pieprz na świecie
nazywa się dla mnie właśnie tak.

Czarna papryka.

Dwa zwyczajne słowa,
z których zrobiliśmy
mały kawałek naszego języka.

Bo miłość chyba właśnie tak
urządza sobie mieszkanie w człowieku.

Nie tylko wielkimi słowami.

Nie tylko
„kocham”.

Nie obietnicami
większymi od nieba.

Czasem zamieszkuje
w solniczce stojącej na stole.

W dwóch filiżankach kawy.

W winie pachnącym truskawkami.

W cieście przekrojonym na pół,
bo przecież można było wziąć dwa,
ale jakoś piękniej było
podzielić jedno.

W Twoim spojrzeniu,
kiedy znów pojawiała się
czarna papryka

i już oboje wiedzieliśmy.

Wystarczało spojrzeć.

Ten sam uśmiech.
Ta sama mała historia.
Nasz żart,
którego nikomu nie trzeba było tłumaczyć.

I właśnie takich rzeczy
najbardziej nie umiałam się bać,
że kiedyś zabraknie.

Bo kto boi się utraty
czarnego pieprzu?

Kto fotografuje pamięcią
filiżankę stojącą obok drugiej?

Kto myśli,
że trzeba zapamiętać dokładnie
sposób, w jaki ktoś dzieli ciastko,

jak podaje kieliszek,

jak patrzy,

jak się uśmiecha,

jak myli jedno słowo
i przez tę pomyłkę
zwyczajna rzecz
już nigdy nie jest zwyczajna?

Nie wiedziałam,
że właśnie to trzeba zapamiętywać
najmocniej.

Nie wielkie dni.

Małe rzeczy.

Wspólną kawę
przy jednym stole.

Dzielenie się smakiem.

Śmiech w oczach.

Rozmowę,
która nie musiała prowadzić
do niczego ważnego.

Ciastko przecięte na pół.

I tę cholerną
czarną paprykę.

Bo teraz stoję czasem
przed półką w sklepie

i widzę:

PIEPRZ CZARNY.

Tak napisali.

Poprawnie.

A ja patrzę na niego
i myślę tylko:

nie.

Wy nic nie rozumiecie.

To jest czarna papryka.

Bo są słowa,
które słownik poprawiłby czerwonym długopisem,

a serce
nigdy nie pozwoli ich poprawić.

I chyba właśnie z takich drobiazgów
buduje się prawdziwe „my”.

Z rzeczy tak małych,
że nikt poza dwojgiem ludzi
nie zauważyłby ich braku.

A potem jednego człowieka
nie ma przy stole

i nagle okazuje się,

że filiżanka,
pół ciastka,
truskawkowe wino
i mały słoiczek przyprawy

potrafią ważyć
więcej niż wszystkie wielkie słowa.

Marouane...

brakuje mi wielu rzeczy.

Ale czasem najbardziej
brakuje mi właśnie tego:

że patrzyliśmy na zwyczajny czarny pieprz
i oboje się uśmiechaliśmy,

bo dla całego świata
był tylko przyprawą,

a dla nas

już zawsze był
czarną papryką.

❤️


WRITTEN IN THE STARS

sierpnia 14, 2026

WRITTEN IN THE STARS


There are people
we meet by chance.

And then there are those
for whom chance
suddenly stops being
a sufficient word.

When you first looked into my eyes,
nothing happened
that anyone could point to.

The clocks did not stop.

The streets did not fall silent.

No star fell from the sky.

And yet,
something inside me
recognized you
before I did.

As if my heart,
all my life,
had carried the memory
of a man
I had not yet met.

As if it already knew
that somewhere,
beneath another sky,
you were walking
toward me.

Perhaps that is what destiny is —

not a road
carved into stone,

but two stories
running separately
for years,

until one day
they meet
in a single glance.

From that moment on,
you lived inside me.

Not as a guest.

As light.

The kind of light
that, once allowed
through a window,
remains upon the walls
even after night has fallen.

And that is why
every day without you
has too many hours now.

Mornings arrive,
but bring no beginning.

Evenings fade,
but bring nothing to an end.

And the night...

the night is the hardest.

It stretches
its vast black canvas
above me

and lights
a thousand stars,

as if it wanted
to remind me
how much light can exist
beyond the reach
of my hands.

Sometimes
I look behind me.

For no reason.

The heart has instincts
the mind
will never learn.

For one second,
I imagine
I am about to see your smile.

That I will hear
your footsteps.

That I will feel your hand
where my memory
still keeps
its warmth.

But behind me
there is only silence.

And then I understand...

longing is not emptiness.

Emptiness does not hurt.

Longing
is the presence
of someone
you cannot touch.

It is your name
left upon the edge
of every day.

It is the chair
standing opposite mine.

The second cup
I have no one
to fill for.

It is half a sentence
still waiting
for you to return
and finish it.

You told me
you knew
how deeply I feared
being left alone.

Perhaps that is why
silence hurts me
the most now.

Because silence
promises nothing.

It does not say,
“I’ll come back.”

It does not say,
“Wait for me.”

It simply sits beside me
and lets me listen
as my heart
stubbornly speaks your name.

Marouane.

Marouane.

Marouane.

Like a prayer
it somehow learned
all by itself.

I do not know
whether our story
was ever truly
written in the stars.

Perhaps the stars
do not write
human destinies at all.

Perhaps they simply shine
long enough
to remind us

that not everything
that is far away
ceases to exist.

Because even light
needs time
to reach the place
where someone
is waiting for it.

So if, one evening,
you look up at the sky...

do not search
for the brightest star.

Look for the one
shining a little
apart from the others.

Quietly.

Stubbornly.

As though,
despite the vastness
of the night,

it never learned
how to go dark.

That is where
I leave for you
everything
I cannot carry
across the distance:

all the words
I never said,

my prayers,

a handful of dreams
I still do not know
how to bury,

and this love —

imperfect,

tired,

wounded by silence,

and yet...

still alive.

And if there truly is
such a thing
as destiny,

let it promise me
no eternity.

Let it do
just one thing.

Let our paths
cross once more...

beneath
the same sky.


TYLKO MÓJ...

sierpnia 14, 2026

TYLKO MÓJ...

 


Zanim świat zdążył

nauczyć Cię swojego imienia,
ja już znałam Cię
na pamięć.

Nie z fotografii.
Nie z głosu.
Nie z koloru Twoich oczu.

Z miłości.

Tej najcichszej,
która nie potrzebuje świadków,
żeby istnieć.

Byłeś jak maleńkie światło
zapalone w pokoju,
do którego nikt poza mną
nie znał drzwi.

Jak pierwszy mak
wyrastający pośród wysokich traw —
kruchy,
czerwony,
niemożliwy do pomylenia
z żadnym innym.

Mój.

Nie dlatego,
że można posiadać człowieka.

Mój tak,
jak niebo ma swoją gwiazdę,
morze swój przypływ,
a ziemia pamięć deszczu.

Mój,
bo istnieją więzi,
których nie trzeba wiązać.

One po prostu są.

Gdybym mogła,

uszyłabym Ci niebo
z najdelikatniejszych chmur
i schowała w kieszeni
kilka gwiazd na dni,
w których świat wydawałby Ci się
zbyt ciemny.

Posadziłabym maki
wzdłuż każdej drogi,
żebyś zawsze wiedział,
którędy wraca się do domu.

A gdybyś kiedyś zabłądził,
nie wołałabym głośno.

Matczyne serce
nie potrzebuje mapy.

Znalazłoby Cię
po jednym drżeniu powietrza.

Po śladzie światła.

Po tym niewidzialnym sznurku,
który zaczyna się gdzieś
pod sercem matki
i nigdy się nie kończy.

Bo matka nie kocha dziecka
„do czasu”.

Nie kocha go
dopóki jest blisko.

Ani dopóki życie
układa się tak,
jak sobie wymarzyła.

Kocha je przed słowami.

Po słowach.

W ciszy.

Przez wszystkie wiosny,
które nadejdą,
i wszystkie zimy,
których jeszcze nie zna.

I nawet gdyby cały świat
próbował przekonać ją,
że coś może tę miłość odebrać,

nie uwierzyłaby.

Bo są rzeczy,
których świat nie dostał
na własność.

Byłeś mój.

Jesteś mój.

Będziesz mój.

Nie jak rzecz.

Jak część serca,
której matka nigdy
nie potrafi przestać kochać.

I jeśli któregoś dnia
poczujesz na policzku
ciepły wiatr,
choć wokół będzie zupełnie cicho,

pomyśl,

że może właśnie wtedy
czyjaś miłość
odnalazła Cię
bez adresu.

Bo matka zawsze wie,
gdzie jest jej dziecko.

Nawet kiedy
nie może go przytulić.

 ZAPISANE W GWIAZDACH

sierpnia 14, 2026

ZAPISANE W GWIAZDACH



Są ludzie,
których spotyka się przypadkiem.

I są tacy,
przy których przypadek
nagle przestaje być wystarczającym słowem.

Kiedy pierwszy raz spojrzałeś mi w oczy,
nie wydarzyło się nic,
co można byłoby pokazać palcem.

Nie zatrzymały się zegary.
Nie ucichły ulice.
Nie spadła z nieba żadna gwiazda.

A jednak coś we mnie
rozpoznało Cię wcześniej niż ja.

Jakby serce przez całe życie
nosiło pamięć człowieka,
którego jeszcze nie znałam.

Jakby wiedziało,
że gdzieś pod innym niebem
idziesz w moją stronę.

Może właśnie tym jest przeznaczenie —
nie drogą wyrytą w kamieniu,
lecz dwiema historiami,
które przez lata biegną osobno,
aż pewnego dnia
spotykają się w jednym spojrzeniu.

Od tamtej chwili
zamieszkałeś we mnie.

Nie jak gość.

Jak światło,
które raz wpuszczone przez okno
zostaje na ścianach
nawet wtedy,
gdy zapada noc.

Dlatego każdy dzień bez Ciebie
ma teraz zbyt wiele godzin.

Poranki przychodzą,
ale nie przynoszą początku.

Wieczory gasną,
lecz niczego nie kończą.

A noc —
noc jest najgorsza.

Rozwiesza nade mną
całe swoje czarne płótno
i zapala tysiące gwiazd,
jakby chciała mi przypomnieć,
ile światła może istnieć
poza zasięgiem dłoni.

Czasem oglądam się za siebie.
Bez powodu.

Serce ma przecież swoje odruchy,
których rozum nigdy się nie nauczy.

Przez sekundę wydaje mi się,
że zaraz zobaczę Twój uśmiech.
Że usłyszę kroki.
Że poczuję Twoją dłoń
tam, gdzie pamięć
wciąż przechowuje jej ciepło.

Ale za mną jest tylko cisza.

I wtedy rozumiem,
że tęsknota nie jest pustką.

Pustka nie boli.

Tęsknota jest obecnością kogoś,
kogo nie można dotknąć.

Jest Twoim imieniem
pozostawionym na brzegu każdego
dnia.

Jest krzesłem stojącym naprzeciwko.

Drugą filiżanką,
której nie mam dla kogo napełnić.

Jest połową zdania,
które wciąż czeka,
aż wrócisz je dokończyć.

Mówiłeś, że wiesz,
jak bardzo boję się zostać sama.

Może dlatego teraz
najbardziej boli mnie cisza —
bo ona niczego nie obiecuje.

Nie mówi: „wrócę”.
Nie mówi: „poczekaj”.

Po prostu siada obok
i pozwala mi słuchać,
jak moje serce
uparcie wymawia Ciebie.

Marouane.

Marouane.

Marouane.

Jak modlitwę,
której nauczyło się samo.

Nie wiem,
czy nasza historia naprawdę
została kiedyś zapisana w gwiazdach.

Może gwiazdy
wcale nie zapisują ludzkich losów.

Może tylko świecą wystarczająco długo,
żeby przypominać nam,
że nie wszystko, co daleko,
przestaje istnieć.

Bo światło także potrzebuje czasu,
żeby dotrzeć do miejsca,
w którym ktoś na nie czeka.

Więc jeśli któregoś wieczoru
spojrzysz w niebo,
nie szukaj najjaśniejszej gwiazdy.

Poszukaj tej,
która świeci trochę na uboczu.

Cicho.
Uparcie.

Jakby mimo ogromu nocy
nie nauczyła się gasnąć.

Tam zostawiam Ci
wszystko, czego nie potrafię
przenieść przez odległość:

moje niewypowiedziane słowa,
moje modlitwy,
kilka marzeń,
których jeszcze nie umiem pochować,
i tę miłość —
nieidealną,
zmęczoną,
poranioną ciszą,
a jednak wciąż żywą.

A jeśli istnieje coś takiego
jak przeznaczenie,
niech nie obiecuje mi wieczności.

Niech zrobi tylko jedno:

niech jeszcze raz
skrzyżuje nasze drogi
pod tym samym niebem.


RECENT POST

Copyright © 2017 Amourglend