sierpnia 14, 2026

CZARNA PAPRYKA

 

Marouane,

mówiłeś na czarny pieprz
„czarna papryka”.

I może językowo
nie miałeś racji,

ale od tamtej pory
każdy czarny pieprz na świecie
nazywa się dla mnie właśnie tak.

Czarna papryka.

Dwa zwyczajne słowa,
z których zrobiliśmy
mały kawałek naszego języka.

Bo miłość chyba właśnie tak
urządza sobie mieszkanie w człowieku.

Nie tylko wielkimi słowami.

Nie tylko
„kocham”.

Nie obietnicami
większymi od nieba.

Czasem zamieszkuje
w solniczce stojącej na stole.

W dwóch filiżankach kawy.

W winie pachnącym truskawkami.

W cieście przekrojonym na pół,
bo przecież można było wziąć dwa,
ale jakoś piękniej było
podzielić jedno.

W Twoim spojrzeniu,
kiedy znów pojawiała się
czarna papryka

i już oboje wiedzieliśmy.

Wystarczało spojrzeć.

Ten sam uśmiech.
Ta sama mała historia.
Nasz żart,
którego nikomu nie trzeba było tłumaczyć.

I właśnie takich rzeczy
najbardziej nie umiałam się bać,
że kiedyś zabraknie.

Bo kto boi się utraty
czarnego pieprzu?

Kto fotografuje pamięcią
filiżankę stojącą obok drugiej?

Kto myśli,
że trzeba zapamiętać dokładnie
sposób, w jaki ktoś dzieli ciastko,

jak podaje kieliszek,

jak patrzy,

jak się uśmiecha,

jak myli jedno słowo
i przez tę pomyłkę
zwyczajna rzecz
już nigdy nie jest zwyczajna?

Nie wiedziałam,
że właśnie to trzeba zapamiętywać
najmocniej.

Nie wielkie dni.

Małe rzeczy.

Wspólną kawę
przy jednym stole.

Dzielenie się smakiem.

Śmiech w oczach.

Rozmowę,
która nie musiała prowadzić
do niczego ważnego.

Ciastko przecięte na pół.

I tę cholerną
czarną paprykę.

Bo teraz stoję czasem
przed półką w sklepie

i widzę:

PIEPRZ CZARNY.

Tak napisali.

Poprawnie.

A ja patrzę na niego
i myślę tylko:

nie.

Wy nic nie rozumiecie.

To jest czarna papryka.

Bo są słowa,
które słownik poprawiłby czerwonym długopisem,

a serce
nigdy nie pozwoli ich poprawić.

I chyba właśnie z takich drobiazgów
buduje się prawdziwe „my”.

Z rzeczy tak małych,
że nikt poza dwojgiem ludzi
nie zauważyłby ich braku.

A potem jednego człowieka
nie ma przy stole

i nagle okazuje się,

że filiżanka,
pół ciastka,
truskawkowe wino
i mały słoiczek przyprawy

potrafią ważyć
więcej niż wszystkie wielkie słowa.

Marouane...

brakuje mi wielu rzeczy.

Ale czasem najbardziej
brakuje mi właśnie tego:

że patrzyliśmy na zwyczajny czarny pieprz
i oboje się uśmiechaliśmy,

bo dla całego świata
był tylko przyprawą,

a dla nas

już zawsze był
czarną papryką.

❤️


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

RECENT POST

Copyright © 2017 Amourglend